Cinque Torri

Cinque Torri (Dolomity)

subiektywna ocena miejsca: ******

opracowanie: Krzysztof Sadlej
zdjęcia: Jakub Radziejowski, Krzysztof Sadlej, Jan Wierzejski

Rejon

Północne Włochy, południowy Tyrol, wschodnia część Dolomitów. Grupa Cinque Torri (2361 m. npm.) w masywie Monte Averau (2649 m. npm.).

Rodzaj wspinania

Skalna część szczytu Cinque Torri wyrastająca z fantastycznie zielonych, trawiastych łąk, tworzy – jak sama nazwa wskazuje – pięć turni o strukturze wież. Ich wysokość jest stosunkowo niewielka. Płaski wierzchołek najwyższej z nich wznosi się około 150 metrów nad skalne rumowisko.

Rejon ma charakter wyłącznie skałkowy. Oferuje jednak ciekawe wspinanie w bardzo urozmaiconym terenie, w przeróżnych formacjach i o pełnej gamie trudności. Znajdują się tutaj drogi zarówno krótkie – po kilkanaście metrów – jak i dłuższe: do 150 metrów, liczące czasem kilka wyciągów. Jest to wspaniałe miejsce, żeby obyć się z żółtym popękanym dolomitem i szarym, szorstkim wapieniem, trochę rozruszać przed poważniejszą wspinaczką lub po prostu odpocząć od kilkusetmetrowych ścian podczas okresów gorszej pogody.

Trudności dróg są bardzo zróżnicowane – od zupełnie łatwych III-IV (jedno i wielowyciągowych) dla początkujących, po przebyte klasycznie stare hakówki oraz modernistyczne, nowe drogi o klasycznych wycenach 7c i więcej. Wszystkie drogi są wyposażone w komplet spitów, więc w zasadzie potrzebne są jedynie lina i ekspresy. Jednak na niektórych wielowyciągowych drogach warto mieć podstawowy sprzęt ze sobą (kości, friendy), ponieważ na łatwiejszych odcinkach często nie osadzano spitów.

W rejonie skalnym Cinque Torri można się wspinać od wczesnej wiosny do późnej jesieni, lub jeśli ktoś chce, również w zimie. W gorące letnie dni, prażące słońce dość wcześnie wygania z południowych stron. Warto wówczas poszukać dróg na zacienionych północnych lub zachodnich i w późniejszych porach – wschodnich ścianach. Mimo dużej popularności rejonu, raczej nie powinno być tłoczno.

Położenie i dojazd

Położone na południowy-zachód od Cortiny d’Ampezzo pomiędzy drogami prowadzącymi na passo Falzarego i passo Giau w masywie M.Averau. Po południowej stronie grupy Cinque Torri mieści się schronisko o nazwie Cinque Torri. Można do niego dojechać stromą i wąską drogą odbijającą od szosy z Cotriny na passo Falzarego, w miejscu oznaczonym na mapie jako P.te di Ru Bianco. Samochód najlepiej zostawić przy schronisku lub kilkaset metrów przed nim, parkując na poboczu.

mapa_sml.jpg
Mapa rejonu [0.5 Mb]

Samochód można również zostawić na dole przy szosie głównej z Cortiny d’Ampezzo na Passo Falzarego lub Passo Giau i podejść pod skały pieszo odpowiednio szlakiem nr 439 lub 437. Podejście w obu przypadkach zajmuje najwyżej godzinę, a jest dobrą rozgrzewką przed wspinaczką.

Historia

Pierwsze drogi wspinaczkowe, atakujące spiętrzenia Cinque Torii powstały w latach ’30. Już wówczas dostrzeżono możliwości treningowe, jakie rejon ten oferuje. Nowe drogi to tylko kwestia upływu lat. Już w latach ’60 ich siatka gęsto pokrywała ściany. Pod koniec lat ’80 i na początku ’90 większość dróg wyposażono w spity.

Prywatne doświadczenia

Rejon Cinque Torri z pewnością nie jest godnym celem samym w sobie. W cieniu południowej ściany Tofana di Rozes, 150 metrowe wieżyczki wyglądają niepozornie, a widziane z daleka wręcz groteskowo. Na początek pobytu w tych niezwykłych górach, skałki Cinque Torri są jednak miejscem wręcz idealnym. Przeróżna skała i pełna gama formacji pozwala zapoznać się z rodzajem i technikami wspinania, które na dłuższych drogach okażą się kluczowe.

Przewodnik:
„Arrampicata sportiva a Cortina d’Ampezzo” R. Casanovy po rejonach sportowych w okolicy Cortina d’Ampezzo dostępny jest w Klubie. Można go też kupić w Cortinie d’Ampezzo. Pod skały można równie dobrze udać się bez niego i wspinać się „gdzie oczy poniosą” i spity prowadzą lub korzystać z uprzejmości napotkanych wspinaczy, najczęściej bardzo chętnie użyczających przewodnika do wglądu.

O drogach polecanych dość trudno mi pisać, ponieważ w przeważającej większości nie znam ich nazw. Z tych, których położenie i przebieg lub nazwę jestem w stanie sprecyzować, warto przejść:

  • Torre Grande, Cima Nord, ściana wschodnia, „Via Finlandia” W. Gstrein – M. Jokinen (1959), 6b: około 150m, 5 wyciągów.
  • Torre Grande, Cima Ovest, ściana zachodnia, drogi różne prowadzące szorstkimi wapiennymi płytami – jednowyciągowe (30 m.) i kilkuwyciągowe wchodzące na szczyt. Trudności 6a-6c.

Noclegi i inne

Najwygodniej nocować w schronisku Cinque Torri, położonym pod południową ścianą Torre Grande. Można do niego dojechać wspomnianą już drogą z Cortiny d’Ampezzo. Nocowanie przy samochodzie w pobliżu schroniska jest zabronione. W celach biwakowych warto udać się w stronę lasu poniżej schroniska.

Udając się na wspinaczkę warto zabrać spory zapas wody. Ostatnim miejscem, gdzie można ją nabrać jest schronisko. Powyżej niego wapienne podłoże wchłania każdą jej kroplę.

Supermarket i sklepy wspinaczkowe znajdują się w Cortinie d’Ampezzo.

Przewodniki i mapy

Mapa: Compass 55, 1:50 000, Cortina d’Ampezzo
Przewodnik: „Cinque Torri – La Palestra degli Scoiattoli”, Franz Dallago, Sandro Alvera EDIZTIONI 1987.

Galeria

5_torri_resize.jpg cinque_torri1_resize.jpg cinque_torri2_resize.jpg
Cinque Torri
fot. Jakub Radziejowski
Cinque Torri
fot. Krzysztof Sadlej
Cinque Torri
fot. Krzysztof Sadlej
cinque_torri3_resize.jpg cinque_torri4_resize.jpg cinque_torri5_resize.jpg
Cinque Torri
fot. Jan Wierzejski
Cinque Torri
fot. Jan Wierzejski
Wspinaczka na drogach sportowych Cinque Torri
fot. Jan Wierzejski
cinque_torri6_resize.jpg via_finlandia_resize.jpg via_miriam_resize.jpg
Wspinaczka na drogach sportowych Torre Grande
fot. Jakub Radziejowski
Na drodze Via Finlandia
fot. Jan Wierzejski
Na Via Miriam (V), Torre Grande
fot. Jan Wierzejski
via_miriam2_resize.jpg    
Via Miriam (V), Torre Grande
fot. Jakub Radziejowski
   

Dodane przez:
Marek

Zostaw komentarz

Musisz być zalogowany aby komentować.